🦖 Krew Z Nosa I Omdlenia

Jest to naturalny upust krwi, który w sposób naturalny prowadzi do spadku ciśnienia tętniczego i zapobiega zagrożeniom jakie niesie ze sobą nagły wzrost ciśnienia tętniczego. Proszę udać się do specjalisty chorób wewnętrznych lub lekarza rodzinnego celem leczenia nadciśnienia tętniczego. Po unormowaniu wartości ciśnienia Pani Nos jest strukturą anatomiczną , która ze względu na swoje położenie łatwo ulega urazom. Ponadto, ze względu na ciągły przepływ powietrza przez ten narząd narażony jest on na podrażnienia, wysychanie i zakażenia. Specyfika budowy naczyń krwionośnych znajdujących się w nosie powoduje zaś, że jest on słabo przygotowany do sprostania wszystkim tym obciążeniom. Dlatego też krwawienia z nosa zdarzają się dość często, a powodowane są zarówno czynnikami miejscowymi, jak i czynnikami wynikającymi z ogólnego stanu zdrowia osoby, u której występują takie może pochodzić z jednego lub obu otworów nosa. Może towarzyszyć mu niepokój, bladnięcie powłok ciała, a czasem omdlenia. W przypadku krwawienia z powodu urazu należy upewnić się, czy krew nie wypływa z ucha lub czy nie pochodzi z jamy Przyczyny krwawień z nosa można podzielić na miejscowe i ogólne:• Przyczyny miejscowe to przede wszystkim urazy, ale także dość często występujące zmiany o charakterze guzów, do których należą: polipy, ziarniaki, włókniaki młodzieńcze oraz nowotwory złośliwe nosa i zatok. Jeśli chodzi o urazy to, krwawienia z nosa mogą być spowodowane wszelkimi złamaniami kości czaszki, urazami chirurgicznymi, zdarzającymi się podczas wielu zabiegów w obrębie głowy i szyi, nagłą zmianą ciśnienia, np. podczas nurkowania, włożenia do nosa ciała obcego oraz czynnikami chemicznymi, takimi jak: mocne kwasy lub zasady, fosfor, związki chromu i manganu, farby drukarskie.• Przyczyny ogólne to zaburzenia krzepnięcia krwi, które mogą być wynikiem zażywania leków przeciwzakrzepowych w tym popularnej aspiryny bądź też wynikiem chorób hematologicznych ( skazy naczyniowe, płytkowe, hemofilia). Do przyczyn ogólnych zaliczamy także stany zapalne błony śluzowej nosa, spowodowane infekcjami bakteryjnymi i wirusowymi, oraz choroby układu krążenia, takie jak miażdżyca naczyń czy nadciśnienie naturalne W większości przypadków, gdy krwawienie nie jest zbyt intensywne, można je zatrzymać bezpośrednim uciśnięciem nosa po stronie krwawienia. Należy stosować taki ucisk przez 10 do 15 minut, pozostając w tym czasie nieruchomo. Dodatkowo można przyłożyć okład z lodu, także po stronie krwawienia lub na tylną powierzchnię szyi. Nagromadzoną w tym czasie krew wypluwa się przez usta i również przez usta trzeba starać się powoli i głęboko krwawienia są silne, nawracające lub częste, należy zgłosić się do lekarza, gdyż musi ona znaleźć, przyczynę krwawienia i ustalić dokładnie miejsce z którego ono Najczęściej polecanym ziołem jest krwawnik pospolity, z którego sporządza się napar i schładza go lodem. Następnie nasącza się nim tampon, wykonany z waty lub gazy, i przykłada się go do nosa po stronie krwawienia. Można także użyć w tym celu nalewki, wtedy 1 łyżkę stołową rozpuszcza się w 300 ml zimnej Olejkiem używanym w celu zahamowania krwawienia jest olejek cytrynowy, kilkoma jego kroplami nasącza się tampon namoczony wcześniej w lodowatej wodzie. Tampon przykłada się na grzbiet nosa lub, jeśli wykonuje to lekarz, można założyć go do jamy nosowej, uciskając bezpośrednio krwawiące naczynie. Olejek aromatyczny pomaga przyspieszyć krzepnięcie zimnego okładu na kark także zmniejsza krwawienie poprzez zmniejszenie miejscowego przepływu Stosuje się następujące środki homeopatyczne:• Ferrum phos- polecany jest w krwawieniach spowodowanych niewielkim urazom lub zbyt energicznym oczyszczaniem nosa podczas kataru.• Hamamelis- można stosować w obfitych krwawieniach połączonych z uczuciem ucisku w nosie.• Phosphorus- może być stosowany również w cięższych krwawieniach, związanych z gwałtownymi zmianami ciśnienia, np. przy wydmuchiwaniu nosa lub kichaniu lub kaszlu. Z powodu zmian zapalnych lub alergicznych w nosie pojawić się mogą polipy i one także są zaliczane do przyczyn miejscowych krwawienia z nosa. Choroby z tworzeniem ziarniny (np. gruźlica, kiła), a także nowotwory rozwijające się w okolicy nosa i zatok przynosowych także mogą być czynnikiem wywołującym krwawienie. Nawet 70 proc Omdlenie jest krótkotrwałym stanem nieświadomości, zwanym również zapaścią krążeniową. Osoba dotknięta chorobą traci przytomność na kilka sekund. Przyczyną jest zazwyczaj brak dopływu krwi do mózgu. Powód omdlenia jest często zupełnie niegroźny. Ponieważ jednak za omdleniem może stać również poważna choroba podstawowa, należy zawsze zlecić lekarzowi wyjaśnienie przyczyn omdlenia. Jak TELEMEDI może pomóc Ci w przypadku omdleń? Krótki epizod omdlenia nie musi oznaczać poważnej choroby. Niemniej jednak po wystąpieniu omdlenia należy skonsultować się z lekarzem. Ponieważ omdleniu zwykle towarzyszy upadek, zawsze istnieje ryzyko odniesienia obrażeń. Jeśli przeżyłeś omdlenie, skorzystaj z możliwości odbycia wideokonsultacji ze specjalistą TELEMEDI, który będzie mógł uściślić diagnozę i podjąć decyzję w sprawie dalszego postępowania terapeutycznego. Podstawowe informacje Co to jest omdlenie? Krótkie omdlenia (trwające kilka sekund). Nazywane również zapaścią pomoc: Uniesienie nóg, dostarczenie świeżego powietrza, przykrycie; w przypadku przedłużającego się omdlenia: powiadomienie służb ratowniczych, stabilna pozycja boczna; w przypadku zatrzymania oddechu: Krótkotrwały brak tlenu w mózgu, np. z powodu nadmiernej reakcji nerwowej, szybkiego wstawania z pozycji leżącej, wysokiego ciśnienia w jamie brzusznej (kichanie, silne parcie na stolec itp.), żylaki, cukrzyca, arytmia serca, należy zgłosić się do lekarza? Omdlenia są zazwyczaj niegroźne, ale zawsze powinny być skonsultowane z lekarzem. Być może kryje się za tym jakaś choroba, którą należy Unikanie długotrwałego stania, dusznych pomieszczeń, stresu, silnego parcia przy wypróżnianiu się, podnoszenia ciężarów i energicznego wydmuchiwania nosa. Pończochy uciskowe, regularne uprawianie sportów wytrzymałościowych i picie wystarczającej ilości płynów również mogą pomóc w zapobieganiu omdleniom. Przy pierwszych oznakach omdlenia należy położyć się i unieść nogi! Co to jest omdlenie? Omdlenie to nagłe, krótkotrwałe zasłabnięcie. Występuje ono dość często i w większości przypadków jest nieszkodliwe. Przyczyną omdlenia jest nagłe zmniejszenie dopływu krwi do mózgu – zapaść krążeniowa. Mózg reaguje bardzo wrażliwie, gdy otrzymuje zbyt mało krwi, a tym samym zbyt mało tlenu: poszkodowany szybko traci przytomność. Gdy człowiek leży poziomo, do mózgu dopływa więcej krwi. Dlatego po omdleniu zazwyczaj szybko ponownie odzyskuje się pełną sprawność. Inne formy utraty przytomności Poza zwykłymi omdleniami istnieją również inne formy nagłej utraty przytomności. Omdlenia psychogenne: Jeśli ktoś mdleje z powodu przeciążenia psychicznego, lekarze mówią o omdleniu psychogennym. Niektórzy ludzie tłumią ekstremalne doświadczenia psychiczne, które następnie wybuchają ponownie na poziomie fizycznym (jest to tzw. zaburzenie konwersyjne). Osoby dotknięte tym problemem mogą wówczas zapaść w stan nieprzytomności, który – w przeciwieństwie do prawdziwego omdlenia – trwa zazwyczaj kilka minut. Niekiedy towarzyszą mu ruchy konwulsyjne. W przypadku omdleń osoby omdlewające zazwyczaj przewracają się z otwartymi oczami. Przypadki omdlenia psychogennego zazwyczaj występują z zamkniętymi oczami. Udar mózgu i inne naczyniowe zaburzenia krążenia: W klasycznym udarze mózg również otrzymuje zbyt mało tlenu. Przyczyną jest zablokowane lub pęknięte naczynie w mózgu. Poszkodowany traci przytomność. Tego rodzaju zapaść trwa dłużej niż omdlenie i często pozostawia trwałe uszkodzenia w poziomu cukru we krwi u cukrzyków: Osoby chore na cukrzycę mogą, w przypadku ciężkiej hipoglikemii, stracić przytomność (kryzys hipoglikemiczny). Jeśli poziom cukru jest bardzo wysoki, istnieje ryzyko wystąpienia śpiączki cukrzycowej. W obu przypadkach osoby poszkodowane potrzebują szybkiej pomocy medycznej!Omdlenia w padaczce: Niektóre postacie padaczki objawiają się również stosunkowo krótkimi omdleniami. Osoba dotknięta chorobą przez kilka sekund nie reaguje na bodźce z otoczenia. Jej wzrok jest często nieruchomy, a gałki oczne skręcone. W przeciwieństwie do omdleń te stany „nieobecności” nie mają nic wspólnego z zapaścią krążeniową, lecz mają swoje źródło w komórkach nerwowych (neuronach) mózgu. Omdlenia: pierwsza pomoc Ktoś, kto jest bliski omdlenia, zazwyczaj nie ma już czasu, aby samemu sobie pomóc. Dlatego tym ważniejsze jest, aby osoby znajdujące się w pobliżu zareagowały prawidłowo i udzieliły pierwszej pomocy. Jeśli więc widzisz, że ktoś mdleje, podejmij następujące działania: Porozmawiaj z tą osobą i delikatnie potrząśnij jej omdlenie nie ustępuje, należy położyć osobę na plecach i unieść jej nogi. W wielu przypadkach chory szybko odzyskuje przytomność, ponieważ gdy człowiek leży, dopływ krwi do jego mózgu jest podejrzewasz, że przyczyną omdlenia może być zawał serca, wyprostuj lekko górną część ciała pacjenta w pozycji leżącej. W takim przypadku należy natychmiast wezwać służby przebudzeniu należy uspokoić pacjenta, który zazwyczaj jest zdezorientowany i roztrzęsiony, i porozmawiać z pacjent nie odzyska natychmiast przytomności, należy wezwać pogotowie przy pacjencie i nie spuszczaj go z regularnie sprawdzać, czy pacjent nadal oddycha. Przyłóż ucho do ust i nosa pacjenta i posłuchaj odgłosów oddychania. Jeśli pacjent nadal oddycha, ułóż go w pozycji bocznej. Zapobiegnie to zakrztuszeniu się językiem lub pacjenta, aby zapobiec nie można stwierdzić oddychania, należy natychmiast rozpocząć resuscytację. Niebezpieczne w przypadku utraty przytomności jest to, że naturalne odruchy ochronne organizmu przestają działać. Dotyczy to również odruchu połykania lub kaszlu. Wymiociny lub krew w jamie ustnej mogą więc łatwo przedostać się do dróg oddechowych. Dodatkowo mięśnie stają się luźne – w pozycji leżącej na wznak język może opadać do tyłu i zamknąć drogi oddechowe. Oba te zjawiska można wyeliminować dzięki ułożeniu pacjenta w stabilnej pozycji bocznej. Omdlenia: jak można im zapobiegać? Aby zapobiec omdleniom, można wiele zrobić samemu. Zwłaszcza jeśli często mdlejesz, powinieneś wziąć sobie do serca poniższe wskazówki: Staraj się unikać czynników wyzwalających omdlenia. Należą do nich: długotrwałe stanie, przebywanie w ciepłych i dusznych pomieszczeniach przez dłuższy czas, stres, ale także należy zbyt mocno wydmuchiwać nosa ani przeć podczas wypróżniania. Unikaj również podnoszenia dużych ciężarów przy pomocy uprawianie sportów wytrzymałościowych i spożywanie wystarczającej ilości płynów pomoże ustabilizować krążenie. Może to zapobiec metodą Kneippa dodatkowo pobudzają uciskowe wspomagają przepływ zwrotny krwi z nóg do serca. Szczególnie w przypadku czynności i zawodów wymagających długotrwałego stania, mogą one skutecznie zapobiegać omdleniom. Rozpoznawanie zwiastunów zbliżającego się omdlenia i podejmowanie środków zaradczych Każdy, kto już kilkakrotnie doświadczył omdlenia, może często przewidzieć następny epizod omdlenia na podstawie pewnych zwiastunów. Te znaki ostrzegawcze obejmują: ostre zawroty głowy, mdłości, nagłe pocenie się, „słabe kolana” i ciemnienie przed oczami. Dzięki kilku sposobom możesz jeszcze zapobiec utracie przytomności: Już jeden głęboki wdech świeżego, chłodnego powietrza może przywrócić prawidłowe połóż się na plecach i unieś nogi. Często zapobiega to gromadzeniu się krwi w nogach, a tym samym omdleniom lub przynajmniej upadkowi w przypadku tzw. ćwiczenia izometryczne mięśni. Pomaga to w obkurczaniu się naczyń krwionośnych w mięśniach w taki sposób, że znajdująca się w nich krew jest kierowana do serca. Możesz to zrobić, krzyżując nogi, mocno je do siebie przyciskając i napinając jednocześnie mięśnie nóg, brzucha i pośladków. Innym ćwiczeniem jest zaczepienie rąk o siebie i próba ich przed zbliżającym się omdleniem może uchronić łyk zimnej lipometabolicznym – oba te czynniki są kolejnymi czynnikami ryzyka udaru mózgu. Palenie tytoniu powoduje również zwężenie naczyń krwionośnych. Wynikający z tego wzrost ciśnienia krwi sprzyja wystąpieniu zmniejsza również ilość tlenu, który może być transportowany przez czerwone krwinki (erytrocyty). W rezultacie tkanki i narządy, w tym mózg, otrzymują mniej tlenu. Mózg mobilizuje wtedy szpik kostny do produkcji większej ilości czerwonych krwinek, które transportują tlen. Jednak wzrost liczby erytrocytów powoduje, że krew „gęstnieje”. Utrudnia to przepływ krwi przez zwężone więcej, palenie zwiększa skłonność krwi do tworzenia się zakrzepów – zwłaszcza dlatego, że płytki krwi stają się bardziej lepkie. Ułatwia to tworzenie się skrzepów krwi, które mogą zablokować naczynie krwionośne. Jeśli dzieje się to w mózgu, skutkuje udarem niedokrwiennym. Omdlenia: przyczyny i możliwe choroby Lekarze dzielą omdlenia na różne kategorie w zależności od ich przyczyn. Układ nerwowy: omdlenia wazowagalne Omdlenia wazowagalne (omdlenia odruchowe) są spowodowane zachwianiem czynności tzw. autonomicznego (wegetatywnego) układu nerwowego. Ta część systemu nerwowego, na którą nie można wpływać świadomie, jest podzielona na dwie sekcje: współczulną i przywspółczulną. Omdlenie wazowagalne występuje, gdy autonomiczny układ nerwowy odruchowo reaguje zbyt gwałtownie na bodziec (taki jak wstrząs, zimno, ból). Naczynia nagle się rozszerzają (przez hamowanie współczulnego układu nerwowego), powodując „gromadzenie się” krwi w nogach, a bicie serca zwalnia lub zatrzymuje się na krótko (pośredniczy w tym nerw błędny, który należy do przywspółczulnego układu nerwowego). We wszystkich przypadkach wynik jest taki, że mózg otrzymuje zbyt mało krwi (a tym samym tlenu), przez co osoba dotknięta chorobą mdleje. Możliwe czynniki wyzwalające omdlenia wazowagalne to: Nadreaktywność nerwu błędnego: ból, szok, strach, ekstremalne zimno lub ciepło, stres psychiczny, długotrwałe stanie, a nawet hałas mogą wywołać nadmierną reakcję nerwu błędnego. Nerw ten reguluje między innymi bicie serca. Do omdlenia może dojść również w przypadku silnego ucisku w jamie brzusznej lub klatce piersiowej (np. podczas defekacji lub gwałtownego wydmuchiwania nosa). W takich przypadkach omdlenia są niegroźne i zwykle występują sporadycznie. Jednakże u niektórych osób autonomiczny układ nerwowy wydaje się szczególnie wrażliwy. Wtedy częściej może dojść do niewielkiej zapaści krążeniowej. Zaburzenia autonomicznego układu nerwowego: Omdlenia wazowagalne mogą być również spowodowane pierwotnym zaburzeniem autonomicznego układu nerwowego. Lekarze mówią wtedy o neuropatii autonomicznej. Zaburzenia te mogą objawiać się różnymi symptomami, w tym omdleniami. Ich leczenie zależy wtedy od konkretnej zatoki tętnicy szyjnej: U osób z zespołem zatoki szyjnej tętnica szyjna jest nadwrażliwa na ciśnienie. Tętnica szyjna jest wyposażona w receptory, które informują mózg, gdy ciśnienie krwi jest zbyt wysokie. Mózg zapewnia wtedy, poprzez autonomiczny układ nerwowy, że naczynia krwionośne rozszerzają się, a bicie serca zwalnia, w związku z czym ciśnienie krwi spada. U osób z zespołem zatoki tętnicy szyjnej receptory te reagują nadwrażliwie. Czasami wystarczy tylko dotknąć szyi (np. podczas golenia się) lub gwałtownie obrócić głowę, aby naczynia nagle się rozszerzyły i spadło ciśnienie krwi. Może to prowadzić do omdleń, ponieważ mózg nie jest zaopatrywany w wystarczającą ilość krwi. Ten rodzaj omdleń jest sporadyczny u młodszych osób. Z kolei u osób starszych nie jest to rzadkością. Choroby, których objawem mogą być omdlenia: arytmia serca,udar mózgu,obrzęk limfatyczny,zwężenie tętnicy szyjnej,zespół podobojczykowo-strzałkowy,zapalenie wsierdzia,zwężenie zastawki aortalnej,kardiomiopatia,niskie ciśnienie krwi,choroba zastawkowa serca. Krążenie: omdlenia ortostatyczne Omdlenie ortostatyczne może wystąpić, gdy ktoś szybko wstaje z pozycji leżącej. Kiedy tak się dzieje, krew, która została równomiernie rozprowadzona po ciele podczas leżenia, pod wpływem siły grawitacji opada do dolnej połowy ciała. Mózg otrzymuje wtedy, przez krótki czas, zbyt mało krwi, co wywołuje omdlenie. Zwykle szybkie wstawanie z pozycji leżącej nie powoduje żadnych problemów. Omdlenia ortostatyczne występują tylko wtedy, gdy zaburzona jest funkcja tzw. współczulnego układu nerwowego. W autonomicznym układzie nerwowym ten ważny element układu nerwowego funkcjonuje jako odpowiednik przywspółczulnego układu nerwowego. Podczas gdy nerw błędny (jako część przywspółczulnego układu nerwowego) rozszerza naczynia, nerwy współczulnego układu nerwowego mogą zwężać naczynia i w ten sposób ograniczać przepływ krwi. Przy szybkim wstawaniu z pozycji leżącej współczulny układ nerwowy w normalnych warunkach zapobiega opadaniu krwi do nóg, odruchowo wywołując zwężenie naczyń. W omdleniach ortostatycznych mechanizm ten nie działa jednak w sposób prawidłowy i niezawodny. Niektóre czynniki mogą sprzyjać omdleniom ortostatycznym: Zbyt mała ilość wypijanych płynów: Jeśli na przykład objętość krwi krążącej w organizmie jest zmniejszona z powodu znacznego niedoboru płynów, opadanie krwi do dolnej połowy ciała staje się bardziej zauważalne podczas wstawania. Ryzyko omdleń jest wtedy Żylaki (łac: varix) są nieprawidłowo rozszerzonymi żyłami na powierzchni skóry. Kiedy występują na nogach, czasami działają jako dodatkowy zbiornik płynów. W wyniku tego, gdy ludzie wstają z pozycji leżącej, w nogach gromadzi się większa ilość krwi. Może to wywołać omdlenia nerwów w cukrzycy: Wysoki poziom cukru we krwi w cukrzycy może z czasem uszkadzać nerwy. Taka sytuacja, zwana polineuropatią cukrzycową, może również wpływać na autonomiczny układ nerwowy. U niektórych pacjentów podczas wstawania z pozycji leżącej wywołany odruchem skurcz naczyń następuje zbyt wolno, w wyniku czego może dojść do omdlenia. Serce: omdlenia kardiogenne Zaburzenia rytmu serca mogą wpływać na dopływ krwi i tlenu do mózgu w taki sposób, że dochodzi do omdleń. Na przykład, jeśli serce bije zbyt wolno (bradykardia) lub zbyt szybko (tachykardia), nie tłoczy ono już wystarczającej ilości krwi do krwiobiegu. W wyniku tego przez krótki czas mózg nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu. Możliwą konsekwencją jest zapaść krążeniowa. Inne choroby również mogą sprzyjać omdleniom, ponieważ powodują one, że serce tłoczy zbyt małą objętość krwi do krwiobiegu. Może to mieć miejsce np. w przypadku zwężenia zastawki aortalnej (stenoza zastawki aortalnej). To samo dotyczy patologicznego pogrubienia mięśnia sercowego (kardiomiopatia przerostowa). Omdlenie może również wystąpić w przypadku ataku serca. Mózg: omdlenia mózgowo-naczyniowe Czwarta główna grupa omdleń opisuje tzw. zespoły podkradania. Jednym z przykładów jest zespół podkradania tętnicy podobojczykowej. Dochodzi do niego, gdy zwężona jest tętnica podobojczykowa. W takim przypadku mięśnie ramienia, które są zaopatrywane przez tę tętnicę, nie otrzymują wystarczającej ilości krwi. Aby to skompensować, tętnica podobojczykowa łączy się z tętnicą kręgową (arteria vertebralis), która doprowadza krew do mózgu. Zasadniczo tętnica podobojczykowa „kradnie” krew z tętnicy kręgowej, a tym samym z mózgu. Mózg otrzymuje wtedy mniej krwi. Osoby dotknięte tym zjawiskiem mogą częściej popadać w stan omdlenia. Leki Również niektóre leki mogą wywołać omdlenie. Należą do nich leki na nadciśnienie, depresję czy zaburzenia rytmu serca. Jeśli pacjent przyjmuje te leki i często mdleje, powinien porozmawiać o tym z lekarzem. Wtedy lekarz może zalecić inny lek, który będzie miał mniejszy wpływ na krążenie krwi. Omdlenia: leczenie Omdlenia są jednym z najczęstszych powodów, dla których ludzie zgłaszają się na pogotowie. Nic dziwnego – nagła utrata przytomności może być niezwykle niepokojąca. Badanie w szpitalu jest uzasadnione i zalecane. Tam można wyjaśnić, czy omdlenie ma jakąś poważną przyczynę, którą należy leczyć. Omdlenia: co robi lekarz? Leczenie, jakie zastosuje lekarz, zależy od przyczyny występowania omdleń. Przyczyny krótkotrwałej utraty przytomności powinny być wyjaśnione przez lekarza lub na izbie przyjęć. W większości przypadków już wywiad z pacjentem (anamneza) pomaga lekarzowi w ustaleniu możliwych przyczyn. W przypadku podejrzenia arytmii serca sprawdza się i monitoruje przez pewien czas czynność serca pacjenta (EKG). Jeśli podejrzenie się potwierdzi, lekarz, jeśli to konieczne, zaproponuje odpowiednie leczenie (np. lekami). W przypadku zaburzeń krążenia (omdlenia ortostatyczne) u zdrowych osób nie jest zazwyczaj konieczne żadne specyficzne leczenie. Jeśli omdlenia występują częściej, lekarz może przepisać leki przeciw omdleniom. Omdlenia: kiedy są niebezpieczne? Nawet jeśli omdlenie jest zazwyczaj niegroźne, to mdlejąc, człowiek może upaść niebezpiecznie lub spowodować wypadek (np. w przypadku omdlenia podczas jazdy na rowerze lub prowadzenia samochodu). Omdlenia kardiogenne są prawdopodobnie najbardziej niebezpiecznym wariantem. Problemy z sercem mogą być potencjalnie zagrażające życiu. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy nie są one w porę wykryte i leczone. Jeśli omdlenie występuje wraz z bólem lub uczuciem ucisku w klatce piersiowej, należy wezwać lekarza pogotowia. Możliwy jest atak serca. Jeśli omdleniom towarzyszy blada, zimna, spocona skóra i sine usta, również należy udać się na pogotowie. Objawy mogą wskazywać na szok i poważne niedotlenienie. Pytania i odpowiedzi Czy omdlenia zagrażają życiu? W większości przypadków omdlenia nie są oznaką problemu zagrażającego życiu, chociaż u niektórych osób z omdleniami występuje poważna choroba podstawowa. U młodzieży i dzieci większość przypadków omdleń nie jest związana z poważnymi problemami medycznymi. Czy omdlenia można wyleczyć? Nie istnieje standardowe leczenie, które mogłoby wyleczyć wszystkie przyczyny i rodzaje omdleń wazowagalnych. Leczenie jest zindywidualizowane w zależności od przyczyny nawracających objawów. Niektóre badania kliniczne dotyczące omdleń wazowagalnych przyniosły rozczarowujące wyniki. Jeśli częste omdlenia wpływają na jakość Twojego życia, porozmawiaj z lekarzem. Czy można prowadzić samochód, mając częste omdlenia? Z pewnymi wyjątkami, po wystąpieniu omdlenia zaleca się co najmniej 6-miesięczną abstynencję od prowadzenia pojazdów, przy czym wznowienie jazdy jest dozwolone, jeśli nie wystąpią kolejne epizody. Jakie są możliwe powikłania omdleń? Nawracające omdlenia mają poważny, negatywny wpływ na jakość życia. Zachorowalność jest szczególnie wysoka u osób starszych i obejmuje utratę pewności siebie, ograniczenie mobilności, depresję, strach przed upadkiem, złamania i późniejszą hospitalizację. Jak rozpoznaje się omdlenia kardiogenne? Diagnozowanie omdleń wazowagalnych często rozpoczyna się od badania fizykalnego. Podczas badania fizykalnego lekarz osłucha serce i zmierzy ciśnienie krwi. Może również masować główne tętnice w szyi, aby sprawdzić, czy to powoduje uczucie omdlenia. Co się dzieje z człowiekiem tuż przed zemdleniem? Na początku dochodzi do wzrostu tętna i ciśnienia krwi, a następnie do spadku ciśnienia krwi i tętna w samym momencie omdlenia. Przed omdleniem ludzie często odczuwają mdłości (uważa się, że jest to spowodowane niedostatecznym ukrwieniem tylnej części mózgu) i mogą wymiotować. Jak nazywa się strach przed omdleniem? Nazywa się to emetofobią i według niektórych szacunków jest piątą co do częstości występowania fobią specyficzną. Czy wysokie ciśnienie tętnicze może powodować omdlenia? Omdlenie spowodowane nadciśnieniem płucnym może wystąpić w każdej chwili, ale często zdarza się podczas wysiłku fizycznego. Jest ono spowodowane zwiększonym ciśnieniem krwi w naczyniach krwionośnych, które dostarczają krew do płuc. Źródła Peeters, SY; Hoek, AE; Mollink, SM; Huff, JS (April 2014). "Syncope: risk stratification and clinical decision making". Emergency Medicine Practice. MH "Epidemiological studies on syncope – a register based approach". Danish Medical Journal. C, Scarabelli TM: Neurocardiogenic syncope. BMJ 2004. Mianem krwotoku określa się stan, gdy z nosa w wyniku choroby lub urazu naczyń krwionośnych leje się krew. Należy zaznaczyć, że jama nosowa człowieka jest bogato unaczyniona, a znajdujące się w jej obszarze naczynia tworzą dwa sploty: splot Kiesselbacha umiejscowiony w przednio-dolnej części przegrody i splot Woodruffa znajdujący Nagle tobie lub komuś podczas rozmowy zaczyna lecieć krew z nosa, a ty nie wiesz, jak zachować się w tej sytuacji. Mimo że to zdarzenie może wyglądać groźnie, nie panikuj. Podstawowa znajomość pierwszej pomocy pomoże zatamować krew z nosa bez konieczności telefonu na pogotowie. Nagle tobie lub komuś podczas rozmowy zaczyna lecieć krew z nosa, a ty nie wiesz, jak zachować się w tej sytuacji. Mimo że to zdarzenie może wyglądać groźnie, nie panikuj. Podstawowa znajomość pierwszej pomocy pomoże zatamować krew z nosa bez konieczności telefonu na pogotowie. Przyczyny krwotoku z nosa Jednorazowy krwotok z nosa jest często spowodowany doraźnymi przyczynami, nie mającymi większego znaczenia dla ogólnej kondycji naszego organizmu. Może to być: podrażnienie błony śluzowej nosa, uraz nosa (dotkliwe uderzenie się w nos), konsekwencja kataru (silne dmuchanie w chusteczkę może spowodować osłabienie naczynek krwionośnych w nosie). Kasia gotuje z jajka faszerowane Gdy krwotok z nosa powtarza się cyklicznie, wtedy możemy mieć do czynienia z poważnym objawem choroby, np. zaburzeniem krzepliwości krwi, zmianami naczyniowymi lub nowotworowymi. Jeśli to powtarzający się symptom – po zatamowaniu krwi, powinniśmy jak najszybciej zgłosić się do lekarza. Pierwsza pomoc przy zatamowaniu krwi z nosa Podczas krwawienia z nosa należy usiąść (pozycja stojąca może doprowadzić do omdlenia, a pozycja leżąca do spływania krwi do organizmu zamiast na zewnątrz). W przypadku, gdy osoba poszkodowana ma katar, należy zalecić jej wydmuchanie nosa. Samo tamowanie wykonuje się za pomocą dłoni oraz chusteczki – ściskamy skrzydełka nosa dwoma palcami, a drugą ręką trzymamy chusteczkę. Odczekujemy kilka minut aż krwawienie ustanie. Jeżeli jednak krwotok z nosa nie zmniejsza się, albo co gorsza jest coraz bardziej obfity, należy zadzwonić po pogotowie, ponieważ oznacza to, że może być to objaw poważnej choroby (tak jak wyżej – choroby układu krwionośnego czy zmian nowotworowych). Osłabnięcie przy krwotoku z nosa Krwotok z nosa jest silnym przeżyciem dla człowieka, dlatego często występują przy nim omdlenia. W takiej sytuacji powinniśmy ułożyć osobę w pozycji bocznej ustalonej: Osobę kładziemy na boku, jej jedna ręka ułożona jest pod kątem prostym względem ciała i ugięta w łokciu, jedna noga (na zewnątrz) jest ugięta w kolanie, ale nie odrywa się od ziemi, a druga, przylegająca do podłogi, jest wyprostowana. Ważne, aby sprawdzić możliwość oddychania – odchyl głowę poszkodowanego do tyłu, aby zapewnić mu swobodny oddech. Pozycja boczna ustalona jest bezpieczna, uniemożliwia zapadnięcie się języka, krew może swobodnie wypłynąć. Po prawidłowym ustawieniu osoby powinniśmy zadzwonić po pogotowie. Czego nie należy robić przy krwotoku z nosa: Nie należy odchylać głowy do tyłu. Schładzać ciała zimnym kompresem (jest to mit w przypadku krwotoku z nosa, nie ma medycznych podstaw, aby go stosować – sytuacja jest odwrotna, gdy występuje omdlenie – wtedy zimny okład rzeczywiście pomaga). Od razu dzwonić po karetkę – jeżeli krwotok widocznie ustaje po kilku minutach, nie ma konieczności dzwonić po pomoc medyczną). Na występowanie i częstość krwotoków wpływają trombocyty. Dowiedz się więcej na temat płytek krwi (inaczej plt lub trombocytach). Słabe krzepnięcie krwi może być przyczyną siniaków. Przeczytaj, skąd bierze się skłonność do siniaków. Małopłytkowość pojawia się najczęściej u młodych kobiet. Zobacz, jakie są przyczyny, objawy i leczenie zbyt małej liczby płytek krwi. Gdy dziecku leci krew z nosa. 28 grudnia 2006. Krew z nosa może się dziecku zdarzyć w upalny dzień i wtedy, gdy maluch ma katar. Spływająca do gardła krew jest też widoczna w ustach. Jeżeli krew leci po uderzeniu w głowę, jedź z dzieckiem do lekarza. W innych przypadkach wystarczy, jeśli pierwszej pomocy udzieli rodzic. Zobacz, co

Jak należy dbać o układ odpornościowy? Układ immunologiczny to potężna broń w walce z różnymi chorobami. Czy wiesz, jak o niego zadbać, by cieszyć się zdrowiem przez długi czas? Obejrzyj film i zapoznaj się z wypowiedzią eksperta na ten temat.

Niektóre formy mogą powodować krwawienie podczas wydmuchiwania nosa. Przyczyną może być skrzywiona przegroda, dziury w przegrodzie, ostrogi kostne lub złamania nosa. Twój nos może nie otrzymywać wystarczającej ilości wilgoci, jeśli masz jeden z tych warunków, a to może powodować pojawienie się krwi podczas wydmuchiwania nosa.

Wymioty to objaw mogący mieć wiele przyczyn, takich jak zatrucie pokarmowe, reakcja na leki, a nawet poważne stany chorobowe. Wymiotowanie krwią może być również niegroźnym incydentem lub wręcz odwrotnie – wymagającym natychmiastowej reakcji z powodu krwawienia z górnej części przewodu pokarmowego. Wymioty to pozbywanie się treści pokarmowych i soków żołądkowych przez usta (czasem też nos) z żołądka. Odbywa się to poprzez silne skurcze mięśni brzucha, przepony i przewodu pokarmowego. Oprócz niestrawionych resztek pokarmu wymiociny mogą zawierać żółć, śluz bądź krew. Każda ilość krwi zawarta w wymiocinach wymaga natychmiastowej wizyty u specjalisty oraz podjęcie odpowiedniej diagnostyki i leczenia. Warto podkreślić, że wymiotowanie krwią może wywoływać także automatyczną reakcję układu nerwowego, który pobudza objawy towarzyszące, takie jak bladość skóry, zimne poty, ślinotok, dreszcze oraz przyśpieszone bicie serca. Oprócz tego, zależnie od przyczyny występowania, wymiotom mogą towarzyszyć inne reakcje organizmu, np. ból brzucha, migrena, gorączka. Wymiotowanie krwią, ból brzucha i inne objawy Krwiste wymioty mogą zawierać w wymiocinach połyskliwe, ciemnoczerwone skrzepy. Oprócz tego, bardzo często podczas wypróżniania mogą występować czarne, smoliste stolce. Jeśli wymiotowanie krwią związane jest z krwawieniem z tchawicy, oskrzeli bądź płuc, pojawiają się dodatkowo duszności, kaszel i krztuszenie się. Szczególnie niepokojące są objawy towarzyszące, takie jak: silny ból, omdlenia, zaburzenia oddychania i rytmu serca, zimna oraz spocona skóra, powiększenie węzłów chłonnych, zawroty głowy, szybka utrata masy ciała w krótkim czasie oraz dyskomfort w jamie brzusznej. Wymiotowanie krwią po alkoholu oraz inne przyczyny Najczęstszą przyczyną wymiotowania krwią są wrzody żołądka i dwunastnicy. Oprócz wymiotów, chorobie towarzyszą: ból brzucha, wzdęcia, zgaga, brak apetytu i utrata masy ciała. Krew może sączyć się z rany powstałej we wrzodzie. Najczęściej na wrzody chorują osoby zakażone bakterią Helicobacter pylori, a częstą przyczyną krwistych wymiotów u nich jest nadużywanie aspiryny lub innych leków z grupy NLPZ, co po przedawkowaniu wywołuje krwawienie z przewodu pokarmowego. Inną przyczyną wymiotowania krwią jest pęknięcie żylaków przełyku. Wymioty mają postać mocno czerwonej, świeżej krwi i występują najczęściej u osób z chorobami wątroby (marskość, stłuszczanie). Stan ten jest niebezpieczny i wymaga interwencji medycznej. Kolejną przyczyną krwistych wymiotów jest zespół Mallory’ego-Weissa, polegający na pęknięciu błony śluzowej przełyku. Dotyka on najczęściej alkoholików i rzadziej osób dializowanych. Należy podkreślić, że wymiotowanie krwią po alkoholu dotyka tylko osób, które nadużywają alkoholu i są alkoholikami. Krew w wymiocinach może być też oznaką innych stanów chorobowych, takich jak: owrzodzenia przełyku wynikające z choroby refluksowej, urazy przełyku, zapalenie trzustki, choroby toczące się w jamie brzusznej, a także nowotwory przewodu pokarmowego (rak przełyku, żołądka, dwunastnicy, jamy ustnej). Dodatkowo krew w wymiocinach może wskazywać również na silne krwawienie z nosa – krew przez gardło dostaje się do przełyku, a następnie wywołuje krwiste wymioty. Nierzadko po zetknięciu krwi z sokami żołądkowymi wymiociny ciemnieją, krew formuje się w tzw. kłaczki i wymioty przypominają fusy z kawy. Wymiotowanie krwią u dzieci i dorosłych może być także przyczyną połknięcie ostrego przedmiotu. Powstała w przełyku rana jest poważnym zagrożeniem, gdyż może doprowadzić do jego przedziurawienia – należy natychmiast zainterweniować, ponieważ niezbędne będzie leczenie operacyjne. Wymiotuję krwią w ciąży. Dlaczego? Wymiotowanie krwią w ciąży jest objawem, który należy skonsultować ze specjalistą. Wymioty najczęściej występują w 1. trymestrze ciąży i z reguły są poprzedzone nudnościami. Podczas regularnych i częstych wymiotów podrażniona śluzówka przełyku może krwawić, co objawia się wymiocinami z krwią. Podobną reakcję obserwują kobiety ciężarne, u których pojawił się zespół niepowściągliwych wymiotów (występują one także w innych trymestrach ciąży). Warto jednak pamiętać, że każde wymiotowanie krwią w ciąży powinno być skonsultowane ze specjalistą. Najczęściej nie wynika ono z groźnych chorób, jednak czasem wskazuje na poważne stany wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Zobacz także: Wymioty w ciąży – skąd się biorą wymioty w ciąży i jak sobie z nimi poradzić? Wymiotowanie krwią – diagnoza i leczenie Krwiste wymioty są wskazaniem do konsultacji ze specjalistą. Aby znaleźć przyczynę ich występowania, lekarz przeprowadza wywiad kliniczny, podczas którego ocenia ogólny stan pacjenta i najczęściej zleca także wykonanie badań laboratoryjnych, a niekiedy – badanie endoskopowe. Dzięki endoskopii możliwa jest nie tylko diagnoza, ale również leczenie, ponieważ za jej pomocą można zatamować krwawienie. Ponadto, zależnie od przyczyny, wykonywane są także badania obrazowe, takie jak: rentgenografia (RTG) z kontrastem, ultrasonografia (USG) jamy brzusznej, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny. Leczenie wymiotów z krwią na początku opiera się na leczeniu farmakologicznym (maks. 3 dni). Jeśli taka terapie okaże się nieskuteczna, podejmowane jest leczenie operacyjne. Zobacz film: Jak zbudowany jest układ pokarmowy. Źródło: 36,6

. 466 122 655 589 347 355 496 160

krew z nosa i omdlenia